Objadanie się, często związane z prowokowaniem wymiotów, nie zawsze uznawane było za zaburzenie łaknienia. Dość powszechnie bowiem występowało w czasach, kiedy deficyt pokarmu i niemożność regularnego odżywiania się skłaniała ludzi do „jedzenia na zapas”. Natomiast objadanie się traktowane jako choroba znane było już w drugim wieku naszej ery. W XIX wieku pojawiły się pierwsze kliniczne dane dotyczące bulimii (nerwicowego objadania się) – rozpoznał ją i opisał – jako „wilczy apetyt” lub „bulimis”– grecki lekarz Galen (Yates, 1989). Dopiero jednak w latach 40. XX wieku w literaturze naukowej znajdujemy szczegółowe dane na ten temat. Charakterystyczne jest to, iż w najwcześniejszych opisach zaburzenia odnoszono je zawsze do anorexia nervosa (jadłowstrętu psychicznego). Współcześnie, zgodnie z DSM –IV (1994) bulimia nervosa występuje jako odrębna jednostka chorobowa.

 

W bulimii – co czyni ją podobną do anoreksji – charakterystyczne jest to, iż po początkowym przyroście masy ciała może wystąpić jej znaczny, zauważalny spadek. Dodatkowo, ostry i dramatyczny przebieg choroby: głodówki naprzemienne z objadaniem się, prowokowanie wymiotów, problemy ze snem itp., pogarszają kondycję pacjenta i potęgują wrażenie wyniszczenia organizmu. Nigdy jednak – w odróżnieniu od anoreksji – waga chorego nie spada poniżej minimalnej normy dla danego wieku i wzrostu. Wprawdzie zaburzenia miesiączkowania nie są diagnostycznym kryterium bulimii, nie oznacza to, że problemy tego rodzaju w ogóle nie występują. Zanik miesiączkowania, czy nieregularność cyklu obserwuje się jedynie u części chorych. W odróżnieniu od pacjentek cierpiących na jadłowstręt psychiczny, dziewczęta z bulimią są świadome choroby, tzn. tego, że ich sposób odżywiania się i traktowania własnego ciała jest patologiczny.

• Symptomy bulimii i jej mechanizm
• Uwarunkowania bulimii
• Leczenie bulimii psychicznej