Młodzież i narkotyki

Terapia zastępcza w ramach terapii stacjonarnej

Werner Singer

Proces pokonywania problemu narkotykowego rozpoczyna się od momentu uznania faktu, że problemem nie jest narkotyk, lecz skłonność niektórych ludzi do jego brania i popadania w uzależnienie. Wychodzimy z założenia, że pacjent uzależniony od narkotyków już przed ich przyjmowaniem nosi w sobie jawne lub utajone zaburzenia duchowe. Przeważnie zaczyna używać narkotyków już w okresie dojrzewania, kiedy jego indywidualność zaczyna rozwijać się bardziej intensywnie. Dopiero wtórnie dochodzi do powstania opóźnień w rozwoju wraz z coraz większym skoncentrowaniem uwagi na własnej osobie oraz poświęceniem wszystkich sił narkotykom i ich zdobywaniu.

Kiedy patrzymy na osoby uzależnione od narkotyków, widzimy, że są to ludzie, którzy znajdują się na specyficznym etapie rozwoju. Mają na ogół od 18 do 24 lat, są u progu odnalezienia swojej osobistej tożsamości i dojrzałości, a jednocześnie tak wcześnie ponieśli w życiu klęskę. Ich rozwój duchowy uległ stagnacji, a ich myśli i uczucia tworzą chaos. Skłonność do nierzeczywistego postrzegania świata prowadzi do arogancji, a energia psychiczna jest w coraz większym stopniu wykorzystywana tylko do zdobywania narkotyków. Myślenie, odczuwanie i chęci mieszają się, i prawie nie można już dokonać pomiędzy nimi rozróżnienia, uczucia uważane są za myśli, a własne cele tracą jakikolwiek związek z rzeczywistością. Rzeczywistość zaś staje się coraz bardziej niezrozumiała i groźna, rozpoczyna się ucieczka do wewnątrz, która doprowadza do koncentracji uwagi wyłącznie na własnej osobie.
Dalsza socjalizacja osób uzależnionych odbywa się odtąd we własnych grupach, odizolowanych od innych, odrzucających świat dorosłych i poddających go druzgocącej krytyce ideologicznej. Jeżeli nie odnajdą z powrotem drogi do realnego życia, pozostaną w środowisku, które pozwala im zapomnieć o rzeczywistości i jej mobilizującym wpływie. (...)

Powrót do normalnego życia to dla większości pacjentów proces niełatwy, zwłaszcza że sytuacja na rynku pracy stała się trudniejsza. Ci, którzy przeszli przez program, są fizycznie zregenerowani, w przeważającej mierze stabilni w postrzeganiu własnej osoby i ponownie zdolni do kształtowania swojego życia przy regularnym przyjmowaniu substytutu. Bardzo ważną rolę odgrywa dalsza opieka w formie opieki ambulatoryjnej oraz pobyt w grupach dzielących wspólne mieszkanie i inne podobne formy pomocy (...)