Zaangażowanie i czynne uczestniczenie młodzieży w życiu społeczności lokalnej, sprzyja prawidłowej socjalizacji i chroni przed zachowaniami niezgodnymi z normami społecznymi. Z drugiej strony, słabe poczucie więzi z rodziną i społecznością powoduje wyalienowanie i frustrację, sprawia, że młodzi łatwiej ulegają wpływom niekonstruktywnych grup rówieśniczych i wchodzą w zachowania problemowe. Stąd zaangażowanie ich w działalność prospołeczną (np. harcerstwo, ekologia, wolontariat, programy wymiany międzynarodowej) wykorzystuje się nie tylko jako działanie na rzecz socjalizacji, ale również jako jedną ze strategii profilaktycznych.
Formy aktywności społecznej młodzieży zmieniają się wraz z modami i potrzebami społecznymi, natomiast niektóre uwarunkowania jej działalności pozostają niezmienne. Młodzi ludzie potrzebują dorosłych opiekunów, którzy ich lubią i rozumieją, wiedzą jak z nimi rozmawiać, traktować z szacunkiem oraz dawać sensowne wsparcie. O tym, jak ważne są to czynniki wpływające na rozwój młodych ludzi można przeczytać w artykule wprowadzającym Barbary Fatygi pt. "Aktywna młodzież w rozumiejącym środowisku lokalnym".
Artykuł jest streszczeniem najważniejszych ustaleń raportu wykonanego przez grupę badaczy na zlecenie Ministerstwa Edukacji i Sportu. Warto zwrócić uwagę na niektóre wnioski wynikające z tego opracowania. Młodzież jest grupą społeczną, która działa aktywnie na rzecz modernizacji kraju, ale samorządy lokalne w małym stopniu korzystają z tego potencjału. Szkoła jest przeciążona i nie może udźwignąć wszystkich obowiązków, jakie nakłada się na nią w związku z wychowywaniem i aktywizowaniem młodzieży. Aby pomóc jej w tych zadaniach potrzebny jest większy udział samorządów lokalnych i organizacji pozarządowych. Przede wszystkich konieczne jest stworzenie nowych mechanizmów porozumiewania się z młodzieżą w kwestiach, które jej dotyczą. Należą do nich m.in. cele i ideały, jakimi kierują się młodzi ludzie oraz wiara w sens podejmowanego działania.