O chorobie w epoce ponowoczesności
Oprac. Mira Prajsner

Rubryki poświęcone problematyce zdrowia są dziś niemal w każdym tytule prasowym i cieszą się ogromna popularnością czytelników. Na półkach księgarń czekają dziesiątki poradników, które pokazują, jak zdrowo odżywiać się, dbać o zdrowe relacje z innymi ludźmi i czuć się zdrowym jak najdłużej. W USA wydatki na sferę zdrowia stanowią 1/8 produktu narodowego brutto. Ludzie korzystają dziś z osobistych trenerów, dietetyków, tzw. doradców zdrowotnych. Wartość, jaką jest zdrowie, wskazywana jest w licznych badaniach opinii publicznej oraz sondażach jako jedna z najważniejszych, dla poczucia szczęścia i spełnienia w życiu.

Postmodernizm, zastępowany często terminem ponowoczesność, to prąd myślowy drugiej połowy XX wieku, odwołujący się do poczucia końca historii, podejmujący problem zmiany kondycji człowieka, podający w wątpliwość wszelkie systemy wartości. Postmodernizm zakłada równoważność różnorodnych systemów przekonań oraz wartości. Jak pisze prof. Jan Strelau, cechy czasów ponowoczesnych to zmienność, tymczasowość, zanik trwałych związków i stabilnej tożsamości człowieka. Myli się jednak ten, kto sądzi, że choroba przestała być przedmiotem zainteresowania psychologów, naukowców i filozofów epoki ponowoczesności. Pokazuje to m.in. niniejszy artykuł opracowany na podstawie tłumaczenia fragmentów książki Davida. B. Morris'a Illness and culture in postmodern age (Choroba i kultura w epoce postmodernizmu), opublikowanej w Stanach Zjednoczonych w 1998 r. (...)