Agresja elektroniczna - wirtualne ciosy, realne rany - cz. III
Jacek Pyżalski

Artykuł jest kontynuacją serii dotyczącej agresji elektronicznej, czyli takiej, która realizowana jest przy pomocy Internetu i telefonów komórkowych. Tym razem prezentuję i interpretuję wybrane wyniki badań ilościowych zrealizowanych na próbie 719 gimnazjalistów z województwa łódzkiego w 2009 r. W artykule koncentruję się na tych danych, które dotyczą zaangażowania młodych ludzi w rolę sprawcy agresji elektronicznej. Prezentowane wyniki stanowią punkt wyjścia do omówienia typologii agresji elektronicznej.

Agresja elektroniczna staje się coraz częściej tematem zarówno dyskursu medialnego, jak i dyskusji pedagogów praktyków. Co chwila pojawiają się w mediach doniesienia o przypadkach agresji elektronicznej, której sprawcami byli młodzi ludzie. Dzieje się tak głównie w sytuacjach, gdy szczególne konsekwencje po stronie ofiary (np. próba samobójcza) wiązane są z faktem elektronicznej wiktymizacji. W przekazach tych agresja elektroniczna przedstawiana jest często w sposób bardzo uproszczony - wszystkie jej rodzaje wrzucane są do jednego worka. Zjawisko przedstawiane jest jako bardzo szeroko rozpowszechnione - właściwie chleb powszedni dzisiejszej "cyfrowej" młodzieży. Jaka jest naprawdę skala realizacji przez młodzież aktów agresji elektronicznej? Wreszcie, jeżeli młodzież angażuje się w taką agresję, to co właściwie tak konkretnie robi i przeciwko komu? Czy wszystkie typy agresji elektronicznej rodzą potencjalnie poważne konsekwencje? Odpowiedzi na te pytania są szczególnie ważne dla profesjonalnych wychowawców, którzy powinni znać potrzeby związane z profilaktyką i interwencją w obszar agresji realizowanej przy użyciu nowych mediów. (...)