Interwencyjny model polityki społecznej wobec rodziny
Mirosław Kaczmarek

ak dowodzą dramaty dzieci ukazywane w mediach, służby pomocy dziecku i rodzinie reagują najczęściej, gdy sprawa jest głośna, a krzywda dziecku już się stała – to klasyczny model interwencyjny. Często łatwiej jest ograniczyć władzę rodzicielską i umieścić kilkuosobowe rodzeństwo w opiece zastępczej, niż wcześniej zauważyć problemy rodziny i przyjść jej z pomocą. Niestety, najczęściej służby społeczne reagują zbyt późno, w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba interwencji. Analiza danych statystycznych dotyczących różnorodnych form pomocy i interwencji w rodzinie za lata 2000-2008 wskazuje, że w Polsce dalej dominuje interwencyjny model polityki społecznej wobec rodziny. Interwencja, aczkolwiek potrzebna w sytuacjach uzasadnionych, często służy za swoiste usprawiedliwienie bezczynności i zaniechań ze strony tych, którzy powinni podjąć działania, gdy jeszcze można pomóc, gdy nie jest za późno. (...)